ประวัติความเป็นมา :
ชุมชนหารเทาเป็นชุมชนที่มีอายุมาราว 115 ปี เป็นชุมชนเก่าแก่เกิดขึ้นมาพร้อมกับอำเภอปากพยูน และสถานีรถไฟหารเทา เมื่อก่อนเป็นตำบลฝาละมี มาแยกเป็นตำบลหารเทา เมื่อปี 2523 คำว่า "หารเทา" เชื่อกันว่ามาจากชื่อของแหล่งน้ำที่มีลักษณะเป็นหนองน้ำ ซึ่งคนพื้นบ้านเรียกกันว่า "หาร" ส่วนคำว่า "เทา" น่าจะมาจากต้นไม้ตระกูลหมาก ชาวบ้านเรียกว่า "หมกเทา" ซึ่งมีอยู่มากบริเวณใกล้ ๆ หารจึงได้เรียกชื่อสั้น ๆ ว่า "หารเทา" และเชื่อกันว่าชื่อนี้มีมาพร้อม ๆ กับสถานีรถไฟหารเทา ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้ตั้งชื่อ แต่ปัจจุบันก็ได้ชื่อหารเทาตามที่เรียกขานตามสมัยก่อน
สภาพทั่วไปของตำบล :
ตำบลหารเทาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอปากพะยูน ห่างจากที่ว่าการอำเภอปากพะยูน ประมาณ 11 กิโลเมตร
อาณาเขตตำบล :
ทิศเหนือ ติดกับ ตำบลฝาละมี อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง
ทิศใต้ ติดกับ ตำบลโคกทราย อำเภอป่าบอน จังหวัดพัทลุง
ทิศตะวันออก ติดกับ ตำบลดอนประด,ู่ ตำบลปากพะยูน อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง
ทิศตะวันตก ติดกับ ตำบลทุ่งนารี, ตำบลวังใหม่ อำเภอป่าบอน จังหวัดพัทลุง
จำนวนประชากรของตำบล :
จำนวนประชากรในเขต อบต. 7,052 คน และจำนวนหลังคาเรือน 1,848 หลังคาเรือน
ข้อมูลอาชีพของตำบล :
อาชีพหลัก ทำนาและทำสวน
อาชีพเสริม หัตถกรรมเลี้ยงสัตว์
ข้อมูลสถานที่สำคัญของตำบล :
1. วัดทุ่งขนุนหลวงนิมิตร (โบราณ)
2. วัดหารเทา
3. สำนักสงฆ์บ้านห้วยเรือ
4. โรงเรียนมัธยม (หารเทา)
5. โรงเรียนประถมศึกษา 5 โรงเรียน
6. สถานีอนามัยทะเลเหมียง
7. สถานีอนามัยบ้านห้วยเรือ
หนองหารเทาปัจจุบันอยูู่ที่ทางทิศใต้ของบ้านโคกเหล็ก ตอนนี้ถูกบุกรุกจนมีพื้นที่เล็กลงมาก แต่ยังคงเป็นหนองน้ำอยู่(เดิมที่เรียกว่าหนองหารเต่า จนเรียกเพี้ยนมาเป็นหารเทา)ประมาณสมัยสงครามโลกหรือสงครามบูรพา พ.ศ. 2475 เพราะบริเวณทางพาดรถไฟในปัจจุบันจะเป็นตลาดคนแต่ก่อนเขาเรียกหลาดใต้โหนดใต้ไทร(เพราะมีต้นไม้สองชนิดมีอยู่เลยเรียกตามชื่อต้นไม้) ส่วนที่วัดหารเทาเรียกโคกรัก ส่วนบ้านท่าทิศครูจะมีประวัติยาวนานเป็นพันปีมาแล้วที่หลาตาครู
ตอบลบอยากเสริมรายละเอียดของประวัติหมู่บ้านหารเทาออก ตามที่ผู้เฒ่าได้เล่าเอาไว้ ชื่อของบ้านหารเทา หาร หมายถึง แหล่งน้ำ หรือสายน้ำกี่สายก็ได้ที่มารวมกัน สายน้ำแรกคือสายน้ำเหมืองชายวัดหารเทา ลงไปถึงบ้านโคกเหล็กและอีกสายหนึ่งคือสายน้ำมาบก็อกน้ำ เหมืองน้ำวังแหวนลงไปรวมตัวกันบริเวณทางทิศใต้ของบ้านโคกเหล็ก จึงแอ่งน้ำ แต่ก่อนขนาดกว้างและยาวมากแต่ต่อมา ถูกบุกรุกเพื่อการทำนา โดยใช้รถแท็กเตอร์กวาดถมและไม่มีการกันพื้นที่สาธารณะ ให้มีการออกโฉนดทับพื้นที่ เดิมชาวบ้านเรียกชื่อหารเต่า อุดมไปด้วยปลานานาชนิด มีจระเข้ มีเต่ามากมายและบางประวัติมีผู้เฒ่าเล่าว่าคืนจันทร์เพ็ญจะมีเต่าทองขึ้นไปนอนบนขอนไม้เสม็ด พอคนไปเห็นเข้าจะกระโจนลงน้ำไปบางคนเรียกหนองหารทอง แต่ส่วนใหญ่เรียกการเต่า ต่อมายุคสงครามโลกครั้งที่ 2 มีทหารญี่ปุ่นได้มีอำนาจเต็มในการขนเชลยศึกจากอินโดนีเซียโดยรถไฟและรถไฟสมัยนั้นใช้ไม้ฟื้นเป็นเชื้อเพลิง และบริษัทปีนังจำกัด เป็นบริษัทสำประทานไม้ฟื้นในเขตพื้นที่ หมู่ที่ 2-3-11 ต.หารเทาปัจจุบันและได้ตั้งพื้นที่รับไม้ฟื้นบริเวณ โรงเรียนหารเทารังสีประชาสรรค์กับโรงเรียนบ้านหารเทาในปัจจุบัน ต้องเส้นทางสายบ้านโคกเหล็กเป็นประจำมาสถานีรถไฟได้เรียกเสียงเพี๊ยนจากหารเต่ามาเป็นหารเทา จนใช้มาถึงปัจจุบัน เพราะสมัยก่อนต้องเอาภูมิประเทศมาตั้งชื่อนำหน้า เช่น เขา ควน คลอง โคก บาง ปากน้ำ เป็นต้นมาเป็นชื่อ หมู่บ้าน ส่วนที่เดิมของบ้านหารเทา คนสมัยก่อนเรียกใต้โหนดบริเวณทางข้ามรถไฟปัจจุบัน ส่วนพิธีกรรมทางศานาสมัยก่อนไม่มีวัด เวลาบวชพระต้องใช้ศาลาที่อยู่กลางน้ำในประวัติแถบนี้มีอยู่ที่เดียว คือ ที่วังศาลาน้ำอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ของฌาปณสถานหารเทา วันนี้ไม่มีร่องรอยเพราะเป็นที่ทำกินไปหมดแล้ว พระต้องจำพรรษาที่ศาลาป่าช้าสมัยนั้นมีที่ป่าช้าม่วงไอ้เล่(โคกโหนด)ก่อนที่มาตั้งวัดหารเทาขึ้น โดยทวดตาหลวงพริกเป็นผู้ดำเนินการมาสร้างวัด เดิมชื่อโคกรักโคกกลางทุ่งนา เป็นวัดหารเทามาถึงปัจจุบัน ประวัติพอสังเขป
ตอบลบ